Helgarpóstur hinna verslandi manna

02. ágúst 2004 | 0 aths.

Í þessum rituðum orðum er upp runninn síðasti dagur verslunarmannahelgarinnar 2004, þegar íslenska þjóðin flykktist (enn einu sinni) út á þjóðvegina með tjald og bús í leit að lífshamingjunni. Sjálfur hélt ég kyrru fyrir í vesturbænum og tók þátt í minni eigin sjálfsblekkingu; goðsögninni um helgi dugnaðarins.

Eftir vinnu á föstudag sýndi tölvuséníið ég glæsilega takta í því að klúðra því einfalda verkefni að tengja naflastreng millum Surts og Syrtlu. Það var ekkert mál að smella strengnum sjálfum á sinn stað, en hins vegar gekk bölvanlega að koma á upplýsingaflæði um hann. Eftir ótal tilraunir við að setja upp IP tölur, ræsa upp töframenn (og svæfa þá aftur) og reyna að lesa mér til á veraldarvefnum um það hvort einhver þekkt vandamál væru með að tengja saman tölvur með XP og 2000 stýrikerfi, lamdi svarið mig í hausinn með stafrænni sleggju. Ég átti eftir að opna glufu á eldvegg Surts til að hleypa Syrtlu inn - byrjendamistök!

Á laugardagsmorgun ákvað ég að skreppa í hressingargöngu um norð-vesturbæinn (með öðrum orðum, ég nennti ekki að fara út að hlaupa). Fyrst lá leiðin um áður óþekktar bakgötur til norðvestur í átt að Húsasmiðjunni þar sem ég keypti mér einn lítinn og ómerkilegan pensil, ætlaðan til olíuáburðar á borðplötu. Það jafnast ekkert á við ilminn af byggingarvöruverslun að morgni (ég bið Coppola velvirðingar) og því ákvað ég að koma við í BYKO á bakaleið minni. Áður en þangað kom rakst ég hins vegar á Jón.

Þegar ég rakst á hann hafði ég reyndar ekki hugmynd um að hann héti Jón, það kom ekki í ljós fyrr en rúmlega einni reyktri sígarettu síðar. Hann var hins vegar strax sannfærður um að ég væri góður maður, jafnvel þótt hann vissi ekkert hvaðan ég væri og tók mig tali í ljósi þeirrar sannfæringar. Þegar ég sagðist vera að austan þótti honum það gott að heyra. Sjálfur væri hann að vestan (Ísfirðingur) og fólk að austan og að vestan væri miklu duglegra en liðið fyrir sunnan og norðan. Ekki minnkaði ánægja hans þegar ég sagði honum að ég væri að hálfu vestfirðingur.

Hann fór að tala um köttinn sinn sem elti hann eins og hundur hvert sem hann færi og þyrfti því að sæta færis til að laumast út úr húsi. Skömmu síðar birtist umræddur köttur og fór að nudda sér upp við lappirnar á okkur. Var þar kominn Fidel Castro, fallegasti og vinsælasti köttur Vesturbæjar. Jón hafði sjálfur orðið svo frægur að hitta Fidel í átta vikna vísitasíu til Kúbu, enda gamall og rótgróinn kommúnisti (þ.e. Jón, óþarfi að taka það fram með Castro). Við ræddum kynni hans af Fidel og Kúbu, áhyggjur af leti dætra hans (Jóns, ekki Castro), fall Sovétríkjanna, mannkosti Lenín og Stalín ("góður maður, en harður"), sviplegt fráfall forvera Castro í starfi (kattar, ekki byltingarleiðtoga) og sitthvað annað. Mitt innlegg í þessar umræður fólst einkum í hæfilegri blöndu "já", "nei" og annarra eins atkvæðis orða.

Líkt og glöggir lesendur hafa eflaust getið sér til um var Jón búinn að fá sér örlítið í tána þennan laugardagsmorgun, annað hvort hefur hann legið í spiritúalísku fótabaði um nóttina eða fengið sér fljótandi morgunmat - nema hvorttveggja sé. Það fór bara vel á með okkur félögunum enda skein sól í heiði og fuglarnir sem Castro var ekki búinn að éta (kötturinn, ekki byltingarleiðtoginn) sungu við raust.

Eftir að hafa kvatt Jón með virktum komst ég loks í Byko þar sem ég keypti annan pensil og prufudós af hvítri málningu. Þeirri málningu var ætlað að þekja heila 5/1000 hluta af fermetra og var ég nokkuð bjartsýnn á að hún myndi duga til (eins og síðar hefur sýnt sig).

Laugardagurinn fór svo í það að dedúast heima við; spartla í glufu sem nýi gufugleypirinn nær ekki að hylja, olíubera borðplötu á baðherberginu, sækja kassa niður í geymslu, taka til í innyflum Surts og rippa nokkrum dugum geisladiska milli annarra starfa.

Um kvöldið fór ég svo í glimrandi fína grillveislu til Ella og Halldóru þar sem á boðstólum voru TexMex marineraðar kjúklingabringur með heitri kryddsósu og basilolíubornum sætkartöflum. Pavlova í eftirrétt. Sérdeilis brilljant.

Úr Hafnarfirðinum lá svo leið mín í Þingholtin þar sem ég hafði mælt mér móts við miðbæjarrotturnar Nonna og Albert (frændur mína) (sem vill svo skemmtilega til að eru líka frændur hvors annars). Við gerðum úttekt á mannlifi borgarinnar með viðkomu á lykilstöðum í tilveru þingheltinganna; Ölstofunni og Grand Rokk. Grunur minn um að Albert teldist orðið til fastagesta á síðarnefnda staðnum var staðfestur þegar hann og barþjónninn áttu þögult samtal með bendingum og höfuðhneigingum einum saman þar sem hann afþakkaði þetta venjulega og pantaði þess í stað þrjá Budweiser.

Grand Rokk hefur aldrei verið frægur fyrir áberandi hátt hlutfall álitlegra kvenna, en mér fannst engu að síður merkilegt að sjá við barinn ljóslifandi eintak af miðaldra kvenskrímslunum sem vinur Pondusar (myndasagan í Fréttablaðinu) sækir í samneyti við. Ölvunarástand hennar og flöskubotnarnir sem hún hafði spennt framan á andlitið torvelduðu henni reyndar að ná augnsambandi við vænleg fórnarlömb og þess í stað fór hún að ráðum meistara Megasar og smælaði framan í heiminn (svona almennt).

Maður er hins vegar ekki dreginn á Grand Rokk til að horfa á stelpurnar (né kellingarnar) heldur til að spila Backgammon og drekka bjór. Þótt ekki væri bjórneysla mín í neinu óhófi kom samt að því að ég var farinn að gleyma hvort ég væri hvítur eða rauður og þá þótti mér sjálfhætt í þeim leik.

Síðan birtist Gunni frændi (bróðir Nonna frænda) (og um leið bróðir Skúla frænda (sem er þriðji hluti þrílokunnar Nonnigunniogskúli (þegar þeir eru nefndir þrír saman í einum andardrætti má sleppa frændatitlinum))) og gaf mér tips um húsnæðisleit í Danmörku (þ.e. Gunni frændi).

Heim á leið rölti ég svo um fimmleytið í prýðisveðri og góðum gír.

Sunnudagurinn fór í það að fara seint á fætur, mála yfir spartlið með áðurkeyptri málningu og fínvinna olíuíburðinn, rippa fleiri diska og stefna á opna æfingu hjá Hugleik klukkan fimm.

Þegar ég vind mér svo út úr húsi nokkrum mínútum fyrir og svipast um eftir bílnum mínum rennur upp fyrir mér síðbúið ljós - helvítis bíllinn er í Þingholtunum síðan í gærkvöldi. Eru nú góð ráð dýr. Mig grunaði að ég yrði álíka lengi að labba út á Eyjaslóð eins og að labba til að ná í bílinn og keyra honum vestureftir, hjólið í yfirhalningu og mér fannst einhvern vegin hálf asnalegt að vera að hringja á leigubíl (sem auðvitað hefði verið það rétta í stöðunni). Fyrir vikið missti ég af upphafi leikritsins, en það sem ég sá var bráðskemmtilegt og vel gert. Ég er viss um að þetta á eftir að gera mikla lukku hjá Eistum.

Um kvöldið fór ég svo í bíó, endaði á 10:20 sýningu á Goodbye Lenin. Ágætis vitleysa og bráðfyndin á köflum (þótt framvindan hefði stundum mátt vera hraðari). Ég er ekki að ýkja að í um fjórða hverju atriði í myndinni kemur hljóðnemi í ljós efst í rammanum. Hafi þetta átt að vera eitthvað djók af hálfu kvikmyndargerðarmannanna var það ekki að virka á mig - þvert á móti klippti það á blekkingarþráðinn og minnti mann reglulega á að þetta væru bara leikarar að tala eftir handriti, sérstaklega þegar það kom fyrir að mækinn var farinn yfir á þann sem átti næstu setningu áður en fókusinn í samtalinu var kominn þangað. Hafi þetta verið óvart skil ég hins vegar ekkert í því af hverju myndin var bara ekki einfaldlega skorin yfir í meiri breiðtjaldshlutföll. En þótt þetta smáatriði hafi farið í taugarnar á mér er þetta prýðismynd og ágæt tilbreyting frá Hollívúdd klisjunum.

Þess má til gamans geta að þessi dagbókarfærsla er skrifuð á Syrtlu þar sem ég ligg uppi í rúmi - helvíti næs. Ekki spillir fyrir að meðan álagið á vélina er ekki meira en þetta segist hún ráða við 6 klukkutíma á hleðslunni, þannig að ég gæti verið hér í allan dag þess vegna. En svo verður ekki. Ég er nefnilega duglegur og er alveg að fara fram úr til að gera eitthvað af viti.

Rétt strax...