Út úr skápnum

28. október 2006 | 5 aths.

Eins og allir sem halda úti opnum dagbókum (blogga) hef ég reynt að koma mér upp einhverskonar þumalfingursreglum um það hvað eigi erindi í dagbókina og hverju ég vilji halda sem mínu einkamáli.

Þótt skilin þar á milli séu ekki meitluð í stein hefur mín loðna skilgreining reynst mér ágætlega, þótt ég eigi það eflaust oft til að rausa hér um hluti sem öðrum þætti kannski eðlilegra að halda fyrir sjálfan sig þá er ýmislegt sem ég myndi hugsanlega skrifa í harðlæsta einkadagbók en læt ósagt hér.

Málin taka svo að flækjast þegar atvik eða hlutir flokkaðir undir einkamálin taka að verða hluti af hversdeginum, eins og þegar stefnumót sem hvergi eru nefnd verða að sambandi. Hvernig er þá best að létta hulunni af leyndarmálinu?

Með því að aflétta leynd upp úr þurru og láta bara eins og allir lesendur hljóti að vita hvað um er rætt, eða reynir maður að smám saman mjaka leyndarmálinu út í dagsbirtuna?

Ég hafði séð fyrir mér að nota frásögn af dögum okkar Alex í París til að kynna sambandið til sögu undir rós, en vegna anna er ég ekki enn búinn að klára ferðasöguna og það plott því meira eða minna fallið um sjálft sig.

En nú er það að reyna að halda þessu sambandi undir radarnum, einungis til að halda í þessi skil milli opinberra og óopinberra einkamála, eiginlega farið að flækjast óþarflega fyrir mér í dagbókarskrifum og kominn tími til að leggja spilin á borðin.

Ég er sem sé á föstu og hef verið síðan síðsumars og ástæðan fyrir því að ég hef ekki verið sérlega mikið á Flyðrugrandanum er kannski ekki bara sú að þar vanti sófa, sjónvarp og nettengingu.