Fyllersraus

Smsaga

g veit ekki enn hvernig v st a g settist einmitt hj honum, kannski af v a hann leit t fyrir a vera gtis nungi, kannski var a bara af v a hann tti enn eftir tplega hlfa viskflsku borinu fyrir framan sig. lei inn eldhsi leit g yfir vgvll gleinnar og virti fyrir mr eftirlifendur partinu sem var um a fjara t, ekki svo a skilja a a hafi nokkurn tman n neins konar hmarki.

Hann virtist hafa hellt sjlfum sr upp kaffi og sat og strai a svart r mjlkurglasi, eldhsi fullu af kaffibollum. g kva a hann hlyti a vera bndi ea sjmaur.

g settist vi bori hj honum en man ekki til ess a hann hafi snt nein vibrg vi v, enda hafi g hugann allan vi flskuna, tlf ra skoskt, hefi eins mtt vera heimabrugg mn vegna. ra handahreyfingu tlkai g sem bo og hellti mr glas og reyndi a spjalla stainn.

tt partin ennan vetur hafi ori f og flest fjrugri en etta, er etta samt a eina eirra sem g man eitthva eftir dag, og a voru or essa manns sem brenndust inn minninguna og allt parti fylgdi me. a er samt rttara a segja a a hafi veri alvaran a baki orunum sem hafi essi hrif, og lka a sem hann lt sagt.

Hann ht Snorri og var ekki skrifstofumaur eins og nafni benti til, heldur sjmaur, hafi veri a alla sna vi og margar fleiri ar undan, g hvi, hann tri mr fyrir v a hann tti minningar fr fjlmrgum tilverustigum og hann hefi alltaf veri sjmaur, um allan heim, fyllti upp hlftmt kaffiglasi me skota, og alltaf drukkna, hlfum hljum. g oli einfaldlega ekki upprengjandi naldarpostula, srstaklega ekki svona samkomum svo g kva a stinga af egar hann byrjai a tala um endurholdgun, en hann greip handlegginn mr og ba mig a setjast aftur, g horfist augu vi glottandi hauskpu vvaberum handlegg og hlddi.

Hann hafi byrja sj tta ra trillu me pabba snum og furbrur og veri sjnum san, sagist ekki einu sinni hafa klra grunnsklann almennilega. Hann hafi lengi vita a sjrinn vri hans rlg og yri hans daui egar ar a kmi. Hann hlyti a hafa gert eitthva af sr forum, en hva... auk ess er lngu of seint a bta fyrir a nna.

Str sopi.

g spuri hvers vegna hann fri ekki bara land og gleymdi essu. Hann hafi reynt a fyrir nokkrum rum, fkk vinnu bnum, reyndi a lifa eins og allir hinir, hafi leyfi a ekki, hann var rtlaus, fr a drekka meira og san a ta pillur. Loks dr frndi hans hann hlfdauan t lnudall sem frndinn var strimaur og bjargai annig lfi hans, bili. Samt var hann viss um a hann hefi aldrei fengi a drepast urru landi, hefi kannski rlla hfnina, glotti og fyllti glasi aftur.

agi lengi, horfi glasi, hugsi.

Hva ertu a hugsa? spuri g. gn. g er a hugsa um strkana. Strkana, ttu brn? Nei, btnum. gn. N? Mig er fari a dreyma. Dreyma hva?

Hann svarai ekki, heldur tmdi glasi einum teig og st rlega upp og gekk t r eldhsinu. dyrunum stansai hann, horfi dyrastafinn og sagi lgt; Vi frum t morgun.

g skildi strax og a fr um mig nstandi hrollur. Hurin skall ls eftir honum. g hafi ekki einu sinni rnu a leggja hald viskflskuna.


Þetta skrifaði ég á fyrsta árinu mínu í Háskólanum, 1994. Mig minnir að hugmyndin sé aðeins eldri en þarna skráði ég hana niður.

Eins og margar af sögunum mínum hefur þessi drungalegan tón. Það er einhvern vegin flottara en sögur af rósrauðum skýjum - meira "rebel".

Snorra vísunin er í ljóð sem ég man ekki lengur hver samdi en er í minningunni nokkurn vegin svona "Einhvern veginn finnst mér að allir skrifstofumenn hljóti að heita Snorri".

Viðbót:
Umrætt ljóð er eftir Einar Má Guðmundsson, heitir "tilfinning" og mér hefur tekist að muna það orðrétt! Að vísu skrifar hann Snorra með litlum staf, en það eru nú bara stælar.