Rigningarntt

Smsaga

Rauur leigubllinn silaist eftir regnvotri gtunni og hgi enn ferina egar blljsin endurkstuust af endurskinsmerkjum einmanna vegfaranda, sem virtist tla yfir gtuna, en htti vi egar hann s blinn.

aftursti blsins sat maur frakka, og undan hattinum rndu dkkbl augu t regni, n ess a sj nokku. Leigublstjrinn leit ru hvoru spegilinn og fylgdist me essum gula, en gnvekjandi farega. Hann hugsai me sr, a ef einhver vri lklegur til a rna hann, vri a essi maur. Samt gat hann ekki tskrt fyrir sjlfum sr hva a var sem hann var hrddur vi, andlit faregans var engan htt venjulegt, reyndar var a, vi nnari athugun, einstaklega venjulegt. Maurinn var a vsu klddur eins og glpamaur bmynd, og um lei og blstjrinn gaf stefnuljs inn blasti kva hann a a vri liklega a eina grunsamlega vi manninn.

Engu a sur varpai hann ndinni lttar egar fareginn rtti honum sundkall og steig t n ess a gera sig lklegan til a taka vi afganginum.

Maurinn vafi frakkanum ttar um sig og dr hattinn enn near, og gekk san af sta eftir gangstttinni me regni fangi. vinstri hendi hlt hann brnni leurskjalatsku, en hgri hndin var vasanum. n ess a taka hndina r vasanum tk hann sgarettu r hlftmum pakka, og sneri san bakinu regni mean hann kveikti henni.

Hann hafi gtt ess a fara r leigublnum vi hinn enda gtunnar, a var lklega arfi, en hann vildi ekki eiga a httu a nokkur si til hans, og fannst a gangandi maur vri ekki eins berandi og leigubll.

egar hann kom a hsinu leit hann kringum sig, og gekk san inn anddyri. Honum ltti vi a komast inn r rigningunni, og hann hristi mestu bleytuna af frakkanum. San gekk hann a dyrasmanum og tti alla hnappana nema einn, nafni hennar var honum. egar fyrsti binn kom dyrasmann sagist hann vera "g", og a brst ekki a egar ringlaar raddir fru a tala hver ofan ara heyrist sui lsnum og hann gekk inn.

Hann fltti sr niur geymsluna ef vera skyldi a einhver kmi t stigapallinn til a athuga hva vri um a vera. Rmri mntu sar lagi hann af sta upp stigann rlegum skrefum og reyndi a lta t fyrir a vera einn af bunum.

Hann stanmdist fyrir utan dyrnar hj henni, bretti upp kragann og dr hattin niur fyrir augun. Hann opnai tskuna og hlt henni fanginu, hann hringdi dyrabjllunni og fr san inn tskuna, annig a ekki var hgt a sj hverju hann hlt hndinni.

Eftir stutta stund kom hn til dyra. Hn opnai dyrnar til hlfs, og leit hann me svip sem var einskonar sambland af forvitni og tta, a var greinilegt a hn ekkti hann ekki.

Hann dr hanskakldda hndina r tskunni og rtti a henni. henni hlt hann rauri rs.

Hn brosti.


Líklega skrifað um 1990 og ætlað í skólablað MA, Muninn. Mig minnir að þetta hafi birst undir mínu venjulega dulnefni; Þorsteinn (innblásið af fyrsta bókasafnsskírteininu mínu!).

Þetta er auðvitað hrikaleg klisja, ekki alslæm en alls, alls ekki góð.